Grenzen aangeven vind ik een mooi en belangrijk onderwerp en ik merk in mijn coachings praktijk dat veel mensen er moeite mee hebben. Daarom vind ik het leuk en belangrijk om hierover hierover een podcast en een blog te maken.

Deze podcast kun je beluisteren maar hier heb ik voor je nog even een korte samenvatting en de vragen die ik in de podcast stel. Het is goed hier nog even rustig op te kauwen dus daarom de vragen nog even apart in een blog.

Allereerst: Waarom is het lastig grenzen aan te geven voor veel mensen?
Er zijn experimenten waarin mensen een duidelijk verkeerd antwoord gaven op vragen alleen maar omdat de rest van de groep dit ook deed. Hun eigen wijsheid telde niet meer mee, liever dat dan een uitzondering op de groep zijn. Herken je dat? Ben je ook wel eens  in een situatie geweest dat je dacht: laat ik maar niet zeggen wat ik nu zelf denk of vind want dat is zo anders dan de rest. Wat zullen ze daarvan vinden?
Het is een misvatting te denken dat wanneer je grenzen aangeeft, je daarmee de liefde van de ander verspild. Probeer nu jezelf te bevragen: wanneer je merkt dat je het lastig vind om een grens aan te geven. Wat zit daaronder? Vraag je je af of de ander het zal accepteren? Of ben je bang dat de ander je dan niet meer aardig vindt? Of je wellicht niet nog eens zal uitnodigen? Ga eens bij jezelf te raden, dat kan je een hoop inzicht geven.

Wat mij helpt om het wel of niet kunnen aangeven van grenzen beter te begrijpen is het contextuele gedachtengoed van Nagy.
Herken je het dat je soms zo geleefd wordt dat er nauwelijks tijd over blijft voor de dingen die jou energie geven?
Hoe zorg je voor jezelf? Hoeveel vind jij jezelf waard? Dat zijn belangrijke vragen om bij stil te staan.. Mag je voor jezelf kiezen of heb je al snel het gevoel dat jij niet zo belangrijk bent en zet je al snel het belang van de ander voorop?
Ik denk dat het heel belangrijk is dat je gaat luisteren naar je lijf ook wat betreft grenzen aangeven. Hoe luister jij naar je lijf in het bepalen waar jouw grenzen liggen?

Nog een belangrijk principe van het contextuele gedachtengoed is: Geven en ontvangen in relaties moeten in balans zijn.
Hoe was dat vroeger bij jou? Hoe gaf jij aan je ouders? Werd dit wel of niet ontvangen? Sta daar maar eens even bij stil. Hoe is dat nu? Hoe geef jij nu aan de mensen om je heen? Wat vind je daarbij belangrijk? Hoe heb je dit vroeger geleerd?
Tips: Het is goed om te onderzoeken hoe jij als kind  geleerd hebt om wel of niet grenzen aan te geven Hoe gaven je ouders hun eigen grenzen aan? Wat waren de waarden daarin thuis? Werden jouw grenzen gerespecteerd? Hoe heb jij geleerd wel/niet te geven? Hoe doe je dit nu nog? Bewustwording is het begin van verandering dus het is goed om even terug in de tijd te gaan. Veel patronen komen voort uit je kindertijd.
Ga niet vanuit je emotie reageren, hou het bij jezelf: ik heb het gevoel dat je mij niet serieus neemt, ik merk dat ik er onzeker van wordt als je steeds onze afspraken verzet. Wat is je echte  boosheid/frustratie? Wat zit erachter? Misschien wel omdat je boos bent omdat het al de zoveelste keer is en dat je hier steeds nooit wat van durft te zeggen.

Oefening: Het feit dat je ermee bezig bent en eerlijk naar jezelf durft te kijken, gaat zeker wat in beweging brengen. Dus super dat je deze podcast tot zover geluisterd hebt. Ik moedig je aan om tot slot nog de komende twee weken deze oefening te doen: Kijk elke avond even terug om de dag en vraag jezelf af: wanneer vandaag heb ik ja gezegd terwijl ik eigenlijk nee had moeten zeggen? Wanneer ben ik mijn eigen grens over gegaan? Bekijk per situatie wat er meespeelde om toch ja te zeggen? Wilde je erbij horen? Wilde je aardig zijn? Werd je overrompeld door de vraag? Nam je je gevoel niet serieus? Kwam de vraag van je baas of leidinggevende? Zo kom je er steeds meer achter in welke situaties je jezelf niet serieus neemt en ben je beter in staat om de volgende keer wel nee te zeggen.
Laat me gerust via de mail weten hoe jij de podcast en de vragen en de oefening ervaren hebt! Dat vind ik leuk om te horen!